Housesit in Silicon Valley

Gepubliceerd door HouseHub op

In het najaar van 2018 met een Britse dame in Californië. Ze was inmiddels gepensioneerd na een goede baan in de farmaceutische wereld. En ze was niet van plan om achter te geraniums te gaan zitten. Ze had al diverse reizen op de planning, maar wilde haar kat Pico niet naar een pension brengen.

Na een kennismaking via Facetime gaf ze tijdens het gesprek al aan dat het goed voelde en dat ze me graag zou ontvangen eind januari. Wauw, ik had gewoon een housesit in het hart van Silicon Valley gescoord!

Tijd om wat research te gaan doen. Deze dame woont in Mountain view, dé stad waar het hoofdkantoor van Google, Facebook en vele andere tech bedrijven, zoals Nasa, zich hebben gevestigd. Dit beloofde een compleet andere ervaring te worden dan de housesits in de landelijke omgevingen die ik tot nu toe had gedaan.

Op naar Californië!

Met een vlucht vanaf Schiphol waar 3:15 mijn wekker voor ging, begon de lange reis. Het was net de periode waarin de shutdown gaande was, maar de avond voor vertrek kwam het nieuws dat de langste shutdown ooit in de US was opgeheven. Dat scheelde hopelijk lange wachtrijen bij de douane!

Met een overstap op Barcelona, kon ik mooi nog even 2 uurtjes in het vliegtuig pitten, voor de lange oversteek begon na een overlay van 3 uur. Tijdens een kopje thee in een bar op het vliegveld van Barcelona, kwam een dame uit New York naast me zitten. Zij was helaas ook getroffen door de shutdown, omdat ze onderzoeker van een museum is, een overheidsinstelling. Maar ze heeft lekker vanuit huis wat onderzoeksmateriaal weggewerkt wat al lang op de stapel lag en was nu naar Spanje geweest voor een korte opleiding, dus echt last heeft ze er niet van gehad.

Aangekomen in San Francisco wacht ik 1,5 uur op mijn vriend Nick, die op een andere vlucht zat doordat hij maanden later pas wist dat hij vrij kon krijgen en dus de eerste 2 weken aan kon sluiten. Samen pakten we een Uber flex pool vanaf het parkeerdek bij het vliegveld. Een ideale oplossing om een Uber rit te delen en dus ook de kosten te verlagen.

In Mountain view aangekomen ontmoeten we de huiseigenaresse Suzie, een hele aardige vrouw. Ook kat Pico en hond Kizma zijn schatjes. De hond in huis halen was een spontane actie vlak voor onze komst en deze pup van 11 maanden bracht ze dan ook vlak voor haar vertrek naar het pension. Ze had mij er wel over gemaild, maar ze voelde zich bezwaard om ons op te zadelen met deze stuiterbal.

De verschillen

De dag na aankomst is Suzie nog druk met allerlei laatste regelzaken in huis, dus wij kunnen op pad om San Francisco en Mountain view te verkennen. De verschillen met Nederland zijn altijd grappig om te merken.

Zo gaan we op pad naar de lokale supermarkt om wat eten in te slaan, maar die is zo groot dat we bij lange na niet alle gangpaden bij 1 bezoek doorkomen. Ik word overigens wel een ontzettend blij ei van de netjes uitgestalde groenten en fruit daar! En alles blijkt er in enorme hoeveelheden te zijn. Mocht je last hebben van keuzestress, dan raad ik je niet aan om zonder voorbereiding ontbijtgranen uit te kiezen daar!

Ook het drinken van een kopje koffie bij de pier is een beleving. Onder het gezellige geluid van de zeeleeuwen die om de hoek liggen te zonnen, krijgen we een refill. Ik was me nog door de eerste ’emmer’ koffie aan het worstelen, dus ik bedank er even voor. Ze vertelt erbij dat het gratis is, maar ik leg haar uit dat de kopjes koffie bij een ons een stuk kleiner zijn (ongeveer de helft van wat we daar kregen) en dat we dus meer dan genoeg hebben aan één kopje. Dat formaat was redelijk schokkend voor haar!

Ook de correctheid van mensen in Amerika is opvallend. Zo was er een pakketbezorger aan de deur die ons bedankte dat we thuis waren om het pakket aan te nemen. Later begrepen we dat afleveren van pakketten in die regio een groot probleem is, omdat veel bezorgers het gewoon voor je deur leggen als je niet thuis bent. En ja, dat kan dus ook een laptop zijn die je hebt besteld.

Beestjes

Dit is het uitzicht op de veranda vanuit het huis. Elke dag komen er diverse kolibries drinken, vlak voor het raam. Ook eekhoorns huppelen hier gezellig door de tuin. Nick kwam tijdens een van zijn hardlooprondes een pelikaan tegen die zijn pad blokkeerde en werd 2 kilometer lang vergezeld door een roofvogel die met hem mee vloog. De eigenaresse vertelde voor haar vertrek dat er daar ook tarantula’s voorkomen, maar doordat we er nu in het natte seizoen waren, zouden we die waarschijnlijk niet zien….thank god for that!!

Kat Pico is een schatje, ze blijft binnen en geeft heel duidelijk aan wanneer ze behoefte heeft om te spelen. We hebben een doos en een papieren zak in de kamer gelegd, waarmee ze zich prima vermaakt. Net zoals het apporteren van een propje papier. Verder luiert ze lekker op de stoel of het bed van haar baasje en in de laatste weken nadat Nick naar huis is, kruipt ze ineens lekker bij me op schoot.

Tijdens een rondje door de buurt wordt het duidelijk hoe groot de impact van Google hier is. Terrein na terrein hebben Google bordjes. Op kruispunten staan medewerkers met groene hesjes en vlaggen die de ‘Nooglers’, de nieuwe medewerkers van Google, de weg wijzen naar het juiste kantoor. Ik zou denken, daar heb je toch Google maps voor, maar goed wie ben ik 😉
Ook de bekende gekleurde Google fietsen zie je overal staan. Die mogen medewerkers gratis pakken om tussen de verschillende kantoren te kunnen pendelen. De stad heeft van Google ook een gratis community shuttle bus gekregen, als service naar de bewoners. De Google streetview auto’s rijden regelmatig langs, maar ook zelfrijdende auto’s vol met sensoren aan de buitenkant, maar nog wel met een persoon achter het stuur.

Tijdens de tweede week wordt mijn zakelijke ‘worst nightmare’ waarheid, als mijn laptop het begeeft. Dikke stress, want zo kan ik niks voor mijn klanten in Nederland doen. De reisverzekering dekt gelukkig 1/3 van het aankoopbedrag, maar het kost me uiteindelijk 3 dagen om weer aan de slag te kunnen. De eerste nieuwe laptop die ik namelijk in San Francisco kocht en ‘s avonds terug in huis wilde installeren, maakte enorme herrie. Er bleek iets flink aan te lopen in het interne ventilatiesysteem, dus de volgende dag moesten we weer terug naar San Francisco om de laptop om te ruilen en alles weer opnieuw te installeren. Gelukkig werk ik online en was ik zo slim geweest om 1 dag voor vertrek een back-up te maken, dus ik kon zonder al te veel problemen weer verder.

Daklozen

Het leven in Silicon Valley is duur, heel duur! Boodschappen zijn een uitdaging. Zo rekende een vrouw voor ons aan de kassa zonder blikken of blozen een halve kar boodschappen af voor $184. Ik heb mijn kans gegrepen en ben aan couponing begonnen terwijl ik daar zat. Van de huiseigenaresse had ik de klantenkaart van de supermarkt gekregen en in combinatie met de wekelijkse folder met coupons kon ik elke keer zo’n 25% besparen op het totaalbedrag!

Met name in San Francisco kwamen we veel daklozen tegen, waardoor ik me ben gaan verdiepen in de oorzaak hiervan. Gemiddeld ben je als inwoner van deze stad zo’n $5.000 per maand kwijt. Dat is inclusief zaken zoals boodschappen, telefoonabonnement en huur. Maar dan woon je met meerdere mensen in een huis om de huur te delen. Dit wordt veroorzaakt door een enorme groei in banen in de afgelopen jaren, maar door strenge bouwrestricties zijn het aantal niet in dezelfde snelheid toegenomen. Hierdoor gaan de huurprijzen dus door het dak. In Mountain view waar ik de housesit had, waren de huizenprijzen gemiddeld $1.2 miljoen.

Het aantal daklozen is daardoor in de afgelopen 3 jaar met 15% toegenomen. Ter vergelijking: je zou hier met een gemiddeld inkomen zo’n 4-5 fulltime banen moeten hebben om de huur van een 2-kamer appartement te kunnen betalen. Er zijn duizenden daklozen in de stad en als toerist kun je hier niet omheen. Zo stond ik ‘s avonds een keer in een openbaar toilet, terwijl een dame op haar blote voeten boven de wasbak stond te rochelen. Het was die avond hooguit 10 graden met wind en regen, niks geen sunny California dus.

De reden die met stip bovenaan staat in de statistieken, is dat 25% van de daklozen die op straat leven hier terecht zijn gekomen doordat ze hun baan kwijtraakten. Maar we hebben ons, ondanks dat we ‘s avonds op een verlaten station vol daklozen stonden te wachten op de trein, nooit onveilig gevoeld. Ze worden door bewakers en politie gedoogd om op of bij het station, of andere portieken, te overnachten. Ze zijn niet agressief of opdringerig. Mijn hart breekt elke keer dat ik een dakloze zie en ik zou ze het liefst stuk voor stuk willen helpen, maar ik weet niet hoe…

Wijken

In San Francisco heb je 16 wijken. Twee daarvan zijn op z’n zachtst gezegd niet heel uitnodigend. Ik had op Instagram contact gehad met Lianne van @leliedesign over haar overnachting in San Francisco afgelopen najaar. Toen ze aangaf dat de wijk waarin zij 1 nacht verbleef écht heel onveilig voelde vanwege de daklozen en verslaafden, dacht ik nog…dat zal wel meevallen. We hebben er al zoveel gezien en ik heb me nog nooit onveilig gevoeld.

Aangezien ik mijn laatste 4 dagen niet in Mountain view, maar in een hotel in dezelfde wijk (Tenderloin) als Lianne zou doorbrengen, ben ik toch even gaan kijken met mijn vriend. Hij zou namelijk na twee weken weer naar Nederland vliegen, dus ik wilde wel zeker weten of het echt zo scary was.

Het leek allemaal best ok…het aantal daklozen en verslaafden nam wel toe hoe dichter we bij mijn hotel kwamen, maar niet heel alarmerend. Totdat we in de laatste straat aankwamen. We waren de enige toeristen en we waren de enigen die niet verslaafd waren. Ik heb nog nooit zoiets gezien, buiten de films om. Hoe verder we de straat inliepen, hoe meer mensen er van het padje waren en niet recht op hun benen konden staan. Zigzaggend tussen de verslaafden door liepen we over het laatste stuk van de stoep. We passeerden een klassieke (hij had zo uit een jaren ’90 hiphop clip kunnen komen) ‘pimp daddy’ die voor een gebouw stond te posten.

Ik ben vriendelijk lachend, zonder teveel oogcontact doorgelopen. Damn, ik ben niet snel bang, maar in deze straat zou ik overdag niet eens alleen als vrouw willen lopen. Aangekomen bij mijn hotel was het al een stuk rustiger. Er zat een toffe lunchbar naast, waar we even zijn gaan eten om alles wat net de revue passeerde op ons in te laten werken.

Er reed constant politie door de wijk en verderop stonden ook diverse groepen jongens met harde muziek. Nee, ik durfde hier geen 4 dagen alleen de stad te verkennen. Met pijn in mijn portemonnee het hotel geannuleerd en een leuke AirBnB in een ander deel van de stad geboekt.

En dat was een goede zet. Nadat de huiseigenaresse weer thuis was aangekomen van haar Scandinavische cruise, vertrok ik de dag erna naar mijn AirBnB. Een hele relaxte wijk, waar voornamelijk Spaanstalige buren waren. Toen ik aankwam was de overbuurman met een lekkere hiphop beat door de speakers aan zijn velgen aan het sleutelen. Het enige nadeel was….boodschappen doen bleek een workout. De 3 blokken naar beneden om mijn eten te kopen bleken gelijk te staan aan 7 verdiepingen. Nou ja, bovenstaande foto zegt wel genoeg!

Het was een hele gave trip en weer compleet anders dan de vooral landelijke omgeving waar ik meestal een housesit plan. Ook erg leuk om de eerste twee weken samen met mijn vriend door te kunnen brengen. Nu uitkijken naar mijn volgende housesit in Noorwegen!


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *